دوستان عزیز به وبلاگ ناکجا آباد خوش آمدید

Freitag, 2. April 2010

يک زن ديگر٬ يک سرگذشت ديگر


يک زن ديگر٬ يک سرگذشت ديگر ٬

عمق فاجعه اي به اسم جمهوري اسلامي





ساعت 6 صبح خانم اسماعيل زاده آمد دنبالم٬ گفت دادگاه داري٬ اما فهميدم دروغ ميگويد. ميخواهند حکمم را اجرا کنند٬ از همه حلاليت طلبيدم. ٬ آن شب يعني ۱۸.۷.۸۸ بهنود شجاعي هم با من بود. به سوئيت رفتم و غسل توبه کردم٬ ساعت سه نصف شب مرا پاي چوبه دار بردند. همانجا رئيس بند نسوان گفت وکيلت برايت رضايت گرفته٬ مرده ي مرا توي بند برگرداندند. هيچوقت يادم نميرود!















اکرم مهدوي: ديگر تحمل اين وضع را ندارم٬ اعدامم کنيد!



نگاهي به يک پرونده٬ نگاهي به يک زندگي



در ۱۳ سالگي به زور ازدواج ميکند. دختري از يک خانواده فقير ٬ با پنج برادر و دو خواهر. خواهرش فلج بود و اکرم صرع داشت. از کودکيش چيز زيادي به خاطر ندارد٬ جز اينکه بين پسر و دختر خيلي فرق ميگذاشتند. محبتي نديده و در همان دوران کودکي ۱۳ سالگي براي اينکه بقول خودش يک نان آور را کم کنند به زور او را به پسر دايي اش ميدهند.

تا همين جاي زندگيش ميتوان ديد که چه ظلمي به يک کودک ميشود که در آغاز بلوغ٬ او را به بستر مردي ميفرستند که به اين کودک تجاوز کند و اسم اين جنايت را ازدواج ميگذارند. همسرش با يک زند يگر ازدواج ميکند و او با هزار بدبختي از شوهر اولش٬ طلاق ميگيرد.

اکرم باز با مکافات فراوان حق تکفل تنها دخترش را به دست مي آورد و زندگي جديدي را شروع ميکند...



کدام زندگي. بدون داشتن حمايتي از سوي نهادهاي دولتي و يا از سوي فاميل و دوستان. او اين بار " بي سرپرست" در يک جنگل خطرناک که حکومت اسلامي ساخته رها ميشود. بدون کار٬ بدون پول و بدون امکانات اجتماعي . پول و امکانات در دست آخوندها و اعوان و انصار و کاسه ليسان و جنايتکاران حاکم جمع شده . از رفسنجاني و آقا و خانم زاده هايش گرفته ٬ تا خامنه اي و احمدي نژاد و روساي سپاه و جلادان و تجاوز کنندگان در زندانها٬ جيب هايشان پر از دلار است. در ايران و در خارج حسابهايشان پر از پول است و ويلاها و قصرهايشان افسانه اي است. اکرم اما از بد روزگار در دوران حاکميت ٬ تروريستهاي اسلامي بر ايران به دنيا آمده که مشتي چپاولگر و فاسد بر آن حاکمند و او بايد بسوزد و بسازد...نه فقط بدليل فقر٬ بلکه به دليل تجاوز و جنايت و اعدام٬ مشتي مفتخور ضد زن که در ايران زنان را مايملک مردان تعريف کرده و آنها را زير پا له ميکنند. بقيه داستان را گوش کنيد...



من زن چهارم اين پيرمرد بودم و در رابطه با او هيچ گاه ارضا نشدم. اما از او راضي بودم٬ چرا که ناني به من و فرزندم ميداد و مرا که جوانترين زن او بودم٬ دوست داشت.

او مجبور به ازدواج با يک مرد ۷۵ ساله ميشود٬ براي اينکه جايي براي زندگي و لقمه ناني براي خوردن داشته باشد. راه حلي که حاکمين و ملاهاي مفتخور در قابل بسياري از زنان قرار ميدهند..





از وقتي که دخترم به من گفت " حاج آقا به من ور ميرود و از من ميخواهد با او باشم" ديگر تحملم از دست رفت. اين مرد که بجاي پدربزرگ من است٬ ميخواهد حتي با دخترم هم رابطه داشته باشد؟؟



يک روز بعد از اينهمه عذاب٬ با هم جرمم٬ به اين مرد پير٬ قرص ديازپام دادم و مردي که با من همدستي کرده بود٬ او را کشت. به اين اتهام خودم را تحويل دادم و اکنون اينجا هستم.

۱۲ شب بود که پدرم مرا به آگاهي شاپور تحويل داد و رفت. سه روز تمام زير مشت و لگد بودم. مرا از پاهايم آويزان کرده و سرم پايين بود. هر چه بي حرمتي بود٬ نثارم کردند. شکنجه گر من آقاي درزي بود. آنجا سه دندانم را شکستند و اين آقا به من ميگفت" شوهر جوون ميخواستي!!" او هر چه بي حرمتي بود به من کرد٬ حرفهاي رکيکي که لايق خودش بود.

جرم من چه بود. من زني بودم که نميخواستم به دخترم در سنين کودکي تجاوز بشود و کسي از من دفاع نميکرد.

اگر خدايي هست٬ اگر قانوني هست چطور فقط براي ما است. براي آنها قانون و خدا نيست.٬به من بگوييد کجاي قانون نوشته بازپرس حق دارد از متهم تقاضاي رابطه کند٬ درزي از من خواست" بيا صيغه ات کنم" ...

از درزي شکايت کردم يک مرد ديگر مسئول پرونده من شد٬ مرد خوبي بود فقط کتکم ميزد حرف رکيک نميزد... !!



اکرم مهدوي پنج سال است که در زندان است و اکنون ۳۴ سال دارد. از او شاکيان پرونده که فرزندان مردي هستند که به قتل رسيده٬ پول کلاني ميخواهند و مينا جعفري وکيل پرونده٬ از مردم دعوت به کمک کرده و تا کنون اين پول يعني ۳۰ ميليون تومان جمع نشده است.



اکرم مهدوي يکبار پاي چوبه دار رفت. خودش اين روزها را چنين تعريف ميکند..



ساعت 6 صبح خانم اسماعيل زاده آمد دنبالم٬ گفت دادگاه داري٬ اما فهميدم دروغ ميگويد. ميخواهند حکمم را اجرا کنند٬ از همه حلاليت طلبيدم. من را به سوئيت بردند٬ آن شب يعني ۱۸.۷.۸۸ بهنود شجاعي هم با من بود. به سوئيت رفتم و غسل توبه کردم٬ ساعت سه نصف شب مرا پاي چوبه دار بردند. همانجا رئيس بند نسوان گفت وکيلت برايت رضايت گرفته٬ مرده ي مرا توي بند برگرداندند. هيچوقت يادم نميرود. خانواده ام هم حتي موقع قصاصم نيامدند. اصلا اگر آنها بين دختر و پسرهايشان فرق نميگذاشتند٬ من الان اينجا نبودم.



اين سرگذشت عمق فاجعه اي به اسم جمهوري اسلامي ايران را نشان ميدهد. حکومتي قرون وسطايي و فاسد و ضد زن و ضد انسان. بايد به اکرم کمک کرد و بايد کاري کرد که از زير دست جلادان اسلامي نجات يابد. من از همگان دعوت ميکنم که کمک کنند اکرم مهدوي از اعدام نجات دهيم.

مينا احدي سخنگوي کميته بين المللي عليه اعدام

۱ آوريل ۲۰۱۰

minaahadi@aol.com

Dienstag, 30. März 2010

در دفاع از بي نام و نشانها که زندگيشان در خطر است

در دفاع از بي نام و نشانها که زندگيشان در خطر است





موج جديد پناهندگي از ايران٬ و فرار کسانيکه جانشان به خطر افتاده٬ توجه بسياري را بخود جلب کرده است.

هر از چند گاهي ٬ يکي از اين فراريان در رسانه ا ي و يا جلسه اي حضور دارد و از اينکه چرا فرار کرده٬ حرف ميزند. بيشترين امکانات در اختيار کساني است که به نوعي با جنبش دوم خرداد همکاري داشته و يا ارتباطات و امکاناتي به دليل وابستگي و يا همکاري با اين جريان داشته اند.



به اين دو مکالمه توجه کنيد:



خانم احدي از عراق با شما تماس ميگيرم. ما بي نام نشانها هستيم. من و همسرم در اعتراضات اخير در ايران نقش فعالي داشتيم. همسر من استاد دانشگاه بود و من هنرمندي که فعاليت آزاد داشتم. اگر در رسانه هاي غربي با چراغ قوه دنبال رهبران حرکت اعتراضي مردم ميگردند٬ يکي از اين رهبران من و همسرم بوديم. سازمان دادن تظاهرات بهر قيمت و داشتن اتوريته اي که بعد از سالها کار و فعاليت و همراهي با جوانان به دست آورده بوديم٬ باعث شد که به حرفهايمان توجه کنند و ما سازمانده بسياري از حرکتها در ايران بوديم. ۲۲ بهمن ٬ من به دوستانم گفتم در اين تظاهرات شرکت نميکنيم. در مورد اين موضوعات حرف زياد دارم. اما بدليل همين فعاليتها و اينکه عکسم را در حال پرتاب کردن سنگ به دست آورده بودند٬ بخطر افتاديم و با همسرم فرار کرديم. الان در يک شهر در کردستان عراق هستيم.

سازمان ملل با لاقيدي و بيشرمي به ما ميگويد به ايران برگرديد٬ خطري متوجه شما نيست. من و همسرم جواب منفي گرفته ايم و اکنون کسي نيست درمورد ما در رسانه هاي اروپايي حرف بزند. به شما زنگ ميزنم چرا که شما را نزديک به خودمان ميدانم. ما بي نام و نشان ها هستيم. کسانيکه براي سرنگوني حکومت رفتيم و احساس ميکنم که کارهاي زيادي کرديم.

خانم احدي: در ايران سختي زياد کشيدم و مرگ عزيزترين ها را در خيابانهاي تهران شاهد بودم٬ اما زانو نزدم و گريه نکردم. متاسفانه اينجا در يک اطاق شبيه به بازجويي در مورد چرايي فرارم به ايران و وقتي ديدم همسر عزيزتر از جانم٬ روي يک نيمکت در حالتي شکسته و غمگين و تحقير شده نشسته٬ بغضم ترکيد.

ما اميدمان به شما است. احساس ميکنم٬ ما جنبشي هستيم که شما آنرا نمايندگي ميکنيد. نميدانم چرا ولي احساس ميکنم ما را ول کرده اند. نه سازمان ملل٬ نه مطبوعات رسمي اروپايي و نه رسانه هاي فارسي زبان از رهبران واقعي جنبش مردم٬ نمي پرسند و از آنها حرف نميزنند. هر کس جلوي دوربين ميرود٬ به نوعي سرش به موسوي و شرکا بند بوده و بهمين دليل فرش زير پايش انداخته شده است.

من فکر ميکنم همه ما بايد در يک کشور امن بتوانيم زندگي کنيم. همه ما فراريان از موج جديد سرکوب حکومت٬ ولي بسياري از ما ناشناسان در ترکيه و عراق و در مرزها در حال از بين رفتن هستيم. صداي ما را به دنيا برسانيد....



و مکالمه دوم:



خانم احدي مريم هستم قبلا هم با شما تماس گرفتم٬ نميدانم مرا بخاطر داريد٬ معذرت خواهي ميکنم و ميگويم خيليها به من زنگ ميزنند٬ کمي بيشتر توضيح بدهيد. و او با صدايي فوق العاده غمگين ميگويد همان زني هستم که از سوي دولت ايران و همسرش و خانواده همسرش تحت تعقيب است.

او ميگويد. امروز جواب تقاضاي پناهندگي را از سازمان ملل گرفتم.

من به اينها گفته بودم که بدليل شرکت در اعتراضات و بدليل رابطه خارج از ازدواج در خطر هستم و اينها به من ميگويند براي نجات خودم به دولت ايران پناه ببرم. امروز فکر کردم٬ خواب مي بينم. آيا اين واقعيت دارد که يو ان از من ميخواهد براي نجات از قتل ناموسي توسط همسر قبلي ام به دولتي پناه ببرم که سنگسار ميکند. مي فهميد من با خطر سنگسار روبرو هستم اين داستان نيست. من الان مخفي هستم و فقط شبها ميروم بيرون کمي هواخوري.

به اينها گفته ام ٬ دوست ديگري داشتم که همسرم از رابطه ما مطلع شد و من بدليل فعال بودنم در ميتينگها که جايي بود که با صداي بلند ميتوانستم بگويم که از زندگيم راضي نيستم که همسرم را دوست ندارم که ميخواهم با يک نفر ديگر زندگي کنم و که عشق و عواطفم به يک نفر ديگر است مي فهميد براي اعتراض و فرياد زدن خشمم از اين اوضاع جهنمي ٬ فعالانه در اعتراضات شرکت ميکردم و خودم را آزاد حس ميکردم. انگار در اين روزها فقط زنده بودم و بقيه زندگيم مرگي بوده تدريجي . مرا گرفتند و پس از چند روز ول کردند در زندان هم تنها ترين و بي کس ترين بودم و بعد ازاين واقعه ديگر بايد فرار ميکردم. هيچکس را نمي شناسم. هيچ آشنايي ندارم و در يک شهر ترکيه تقاضاي پناهندگي دادم. افرادي از فاميل همسرم در اينجا ٬ مرا پيدا کردند و مجبور به فرار به شهر ديگري شدم. ديروز نماينده سازمان ملل به من ميگويد: به مقامات حکومت ايران مراجعه کن و از آنها بخواه ٬ از جان تو در مقابل خانواده همسرت و احتمال قتل توسط همسرت٬ محافظت کنند. اين موضوع را " يو ان ترکيه" کتبي هم نوشته ٬ براي شما فاکس ميکنم.



و از اين نوع مکالمات زياد داشته ام.



اين مطلب را مينويسم تا بگويم که ضرورتي فوري و حياتي دارد که ما در خارج کشور به يک جنبش وسيع متحد و همگاني در دفاع از اين بي نام و نشانها دامن بزنيم.

تعدادي از اين دوستان حاضر به مصاحبه با رسانه ها هستند و ما بايد در دنيا يک روز جهاني اعتراض به يو ان و سازمان ملل سازمان دهيم و از آنها بخواهيم فورا همه فراريان از ايران را که اکثرا جوان هستند را به کشورهاي امن منتقل کرده و به اين شکنجه روحي پايان دهد.

بنظر من بايد کاري کرد و اين کار بايد جهاني و متحدانه باشد. اين يک فراخوان به عمل است.



مينا احدي

۳۰ مارس ۲۰۱۰

Samstag, 20. März 2010

پیام نوروزی انجمن حقوق بشر و دمکراسی ـ هامبورگ.


پیام نوروزی انجمن حقوق بشر و دمکراسی ـ هامبورگ.

سال 1388 شمسی سال رویاروئی حماسه آفرین آزادی خواهی و مردم سالاری با دیکتاتوری و مردم ستیزی بود. نبردی نا برابر بین مردمانی بی سلاح وخشونت پرهیز با رژیمی تا بدندان مسلح و تا اعماق وجودش خشونت طلب وبیرحم.

سال 1388 در حالی بپایان خود نزدیک میشود که بیشترین روزهای آن مملو از تجلی اراده خلل نا پذیر ملت بزرگ ایران برای دست یابی به آزادی میباشد.

این سال برگ زرین دیگری است برگنجینۀ مبارزات حق طلبانۀ ایرانیان از صدسال پیش تا به امروز برای برخورداری از یک حکومت دموکراتیک و قانونمدار.

انجمن حقوق بشر و دموکراسی ـ هامبورگ ضمن ابراز همدردی عمیق خود با خانواده تمامی جانباختگان راه آزادی در سی و یک سال گذشته بار دیگر پشتیبانی خود را ازخواست بحق آنان مبنی برشناسائی ومحاکمه آمران و عاملان قتل عزیزانشان اعلان میدارد.

ما بدینوسیله حمایت خود را از:

آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی ،آزادی مطبوعات و توقف بلادرنگ پایمال کردن حقوق بشر در ایران اعلام میداریم.

ما با شما مردم آزاده ایران میثاق بسته ایم که از هیچ تلاش شرافتمندانه برای جلوگیری از عدم رعایت حقوق بشر در حد توان خود دریغ نورزیم و اکنون در آستانه سال نو این تهعد خود بار دگر به صراحت و بلندی در پیشگاه شما مردم غیور ایران تکرار مینمایم .

هرروزتان نوروز ، نوروزتان پیروز.

به تاریخ 29.12.1388 شمسی

Samstag, 27. Februar 2010

مسیر پرنشیب و فراز


مسیر پرنشیب و فراز

چگونه شد که چنین گرفتار شدیم؟ شما هم شاید بارها این سؤال را از خود کرده‌اید، مخصوصاً در این ایام که مصادف است با سالگرد انقلاب شوم سال پنجاه و هفت. البته بحث درباره گذشته ممکن است برای تجدید خاطره مفید باشد اما کمتر به راهیابی برای آینده می‌تواند کمک کند. آنقدر مسأله پیچیده است که هرکس می‌تواند از دیدگاه محدود خود اوضاع را بررسی کند و به نتیجۀ دلخواه خود هم برسد. پاره‌ای کسان گناه را از رژیم گذشته می‌دانند و حتی مدعی میشوند که این انقلاب پیامد کودتای 28 مرداد است در حالی که کسانی در این انقلاب موفق شدند که خود از شرکت کنندگان در آن حادثه بودند. بنابراین ادعای جمهوری اسلامی به این که میراثی از نهضت ملی ایران به او رسیده نه‌تنها بیجا بلکه دقیقاً خلاف واقعیت است. گناه رژیم گذشته را اشخاص به انواع مختلف برای خود تبیین می‌کنند. پاره‌ای معتقدند رژیم به‌اندازۀ کافی از خود مقاومت نشان نداد و بی‌جهت تسلیم شد.

دیگرانی هستند که معتقدند اگر در رژیم گذشته تا حدودی فضای باز سیاسی زودتر اعلام شده بود احتمالا شانس اصلاحات بیشتر بود. البته این فرض مشروط بر این است که دیگران هم با عقل و درایت رفتار می‌کردند. فضای باز سیاسی آنچنان بی‌مقدمه و سرزده وارد فضای سیاسی ایران شد که نه کسی فرصت درک آن را داشت و نه چندان شعور و دوراندیشی از جانب روشنفکران ایران در استفاده از فرصت به‌نمایش گذاشته شد. در هر صورت آنهایی که گناه را متوجه رژیم گذشته می‌کنند، از استبداد سخن می‌گویند، از عدم آزادی سیاسی برای همۀ احزاب و گروهها جز مذهبی‌ها و اگر به سخنانشان گوش فرادهید برای همۀ سؤالات پاسخ دارند. گروه دیگری گناه را از مردم می‌دانند که اینچنین فریب خوردند. روشنفکران را مورد ملامت قرار می‌دهند که از بیم مار به دهان اژدها پناه بردند. فکر آینده را نکردند. به‌جای اصلاحات، انقلاب را برگزیدند و به‌جای خودداری و تعمق، هر یک بر دیگری در تندروی و شعارهای هرچه بیشتر افراطی سبقت گرفتند. گروهی که روشنفکران را مسؤول این حوادث می‌دانند فراموش می‌کنند که در کشور ما روشنفکری آنچنان که در عصر حاضر شناخته شده است کمتر وجود داشت. روشنفکری در ایران عادتاً منحصر شده بود به چپگرایی و روشنفکر متعادل و لیبرال کمتر وجود داشت.

اگر به فضای خارج از ایران نگاه کنیم هر عقیده یا فکری که از طرف هر گروه یا دسته‌ای مطرح می‌شود مورد بحث قرار می‌گیرد و آنچه که ناپخته است رد می‌شود، اما وقتی که این چنین فضایی وجود نداشته باشد و همه با هم در تندروی رقابت کنند، تعادل فکری جامعه برهم می‌خورد و افراط‌گرایی مد روز و کالای پر خریدار می‌شود.

دسته دیگری هم هستند که رژیم گذشته و مردم را مقصر نمی‌دانند و همه چیز را می‌خواهند در چهارچوب یک توطئه پاسخ ‌گویند. برای آنها همه چیز ناشی از یک توطئه بود و البته هرکس برای خود سناریوی متفاوتی دارد. هنوز می‌شنویم که کسانی می‌گویند این کار، کار آمریکا و سازمان (سیا) بود. چون آنها می‌خواستند در برابر کمونیسم از نیروهای مذهبی استفاده کنند و می‌ترسیدند که اگر اوضاع به آن روال پیش برود رژیم گذشته نتواند در برابر کمونیسم بایستد. در حالی که در زمان انقلاب بیش از هر زمان خطر کمونیسم از ایران دور شده بود و ایران با شوروی و چین روابط خوبی داشت و دلیلی وجود نداشت که آمریکا وارد چنین قمار سنگینی بشود. ولی در هر صورت پاره‌ای معتقدند آمریکایی‌ها بودند که مذهبی‌ها را بر سر کار آوردند.

گروه دیگر معتقدند که نه! آمریکایی‌ها گول انگلیسیها را خوردند و آنها به‌شیوۀ دائی‌جان ناپلئونی همیشه با آخونده زد و بند داشته‌اند و آمریکایی‌ها را فریب دادند. انگلیسی‌ها قصد انتقام گرفتن از شاه را داشتند و این توطئه ساخته و پرداختۀ انگلستان بود. و بالاخره دسته‌ای هستند که معتقدند همۀ این گناهان متوجه ارتش است، ارتش شاهنشاهی خیانت کرده و با آخوندها ساخت و اعلام بی‌طرفی ارتش بود که مملکت را به هرج و مرج کشاند و موجب شد افراطیون بتوانند بر کشور حاکم شوند. مسلماً تئوریهای دیگری هم وجود دارد. مثلا بیماری شاه که کسی از آن مطلع نبود و تصورات دیگر که هرکس در این مدت در ذهن خود پرورانده است.

اما این نوع استدلال‌ها و داستانسرایی‌ها کمکی به چارۀ کار نمی‌‌کند. بحث و جدل در جهت صحت و سقم واقعیت‌هایی که در هر یک از این تئوری‌ها ممکن است نهفته باشد فعلا برای نجات کشور و دردهای جامعه سودی نخواهد داشت. در هر صورت ایران سقوط کرد، در چنگال رژیم واپسگرای آخوندی گرفتار شد و هنوز کشور ما در حال اضمحلال است و هر آن خطر جنگ، ورشکستگی اقتصادی و یا تجزیه کشور بیش از همیشه ایران را تهدید می‌کند. متأسفانه آنچه نباید بشود، شد. کشوری در دام ارتجاع و واپسگرایی افتاد و رژیمی که ادعا می‌کرد بهشت در روی زمین احداث خواهد کرد، جهنمی آفریده است که خود نیز قادر به جمع و جور کردن آن نیست.

پس از سه دهه جنگ، ویرانی، ظلم و تباهی، سرانجام سال گذشته بارقه‌ای از امید بر میهن ما تابید و یک بار دیگر امید به نجات کشور جان گرفت و مردم نشان دادند که سعی در پیدا کردن راه نجات خود دارند. آنچه طی هشت ماه گذشته به‌وقوع پیوسته واقعیاتی است غیر قابل انکار. رهبران و کارگردانان رژیم بهتر از هر کسی می‌دانند که تا چه حد مواضع آنها تضعیف شده؛ این همه رجزخوانی از ترس است. آنها اعتماد به‌نفس خود را از دست داده‌اند و سرنوشت شوم رژیمشان را برای اولین بار در چهرۀ برافروخته میلیونها زن و مرد ایرانی دیده‌اند. خوشبختانه این بار نهضتی آغاز شده است که نه رهبری دارد که همه مجبور شوند چشم‌بسته از او پیروی کنند نه در طلب ناکجاآباد (Utopia) فریب آرمان فروشان را خواهد خورد، نه چشم امید به بیگانگان دوخته است و نه خوشباورانه دنبال راه حل فوری دقیقه‌شماری می‌کند. آنهایی که امروز پا در صحنه گذاشته‌اند و با نثار جان و هستی خود رژیم را به مبارزه طلبیده‌اند نیک می‌دانند که راهی را انتخاب کرده‌اند که تا امروز کسی آن را نپیموده است.

این مسیر تا مرحلۀ پیروزی نشیب و فرازهای فراوانی خواهدداشت. اندکی تحمل و تعمق در سرنوشت دیگر کشورها که در شرایط مشابهی قرار داشته‌اند خود می‌تواند بهترین راهنمای ما باشد. در اروپای شرقی در هر یک از کشورها، از آلمان شرقی گرفته تا لهستان و مجارستان و چکسلواکی بیش از ده تا بیست سال مردم مبارزه کردند، سرکوب شدند، قربانی دادند و دوباره به خیابانها آمدند چون خود را محقّ می دانستند. چون برای آزادی و حرمت انسانی می‌جنگیدند. هیچ مانع و رادعی نمی‌توانست سد راه آنها شود. آنهایی که هنوز شروع نشده آیۀ یأس می‌خوانند عوامل دشمن هستند. درست برعکس، اگر کسی حقاً بایستی بیمناک باشد سران رژیم هستند. چون آنها از من و شما بهتر می‌دانند که چه اندازه در اقلیت قرار دارند، چقدر آسیب‌پذیر هستند و تا چه حد مورد تنفر مردم قرار دارند. اگر ما گوشه‌ای از واقعیت‌ها را می‌بینیم و هر یک با اطلاعات محدودمان اوضاع را می‌سنجیم، آنها به حد اکثر اطلاعات دسترسی دارند و خوب می‌دانند که تا چه حد از تعداد هوادارانشان کاسته شده است. آنها همچنین از خشم و نفرت مردم آگاه هستند، بنابراین هرچه بیشتر سرکوب کنند و هرچه بیشتر دروغ بگویند و خودستایی کنند، بیشتر و بیشتر ضعف خود را به‌نمایش می‌گذارند.

حکومتهایی که به مردم متکی هستند نیازی به دروغ گفتن ندارند، اما نباید فراموش کرد عواملی وجود دارند که از طرف دشمن سعی می‌کنند روحیه مبازران را تضعیف کنند. به‌عنوان مثال به حوادث بعداز 22 بهمن بنگریم. در این روز همان گونه که همه سرانجام از واقعیت‌ها باخبر شدند حکومت بزرگترین شکست خود را متحمل شد. حکومتی که انتظار داشت بتواند به‌قول خودش میلیونها نفر را بسیج کند و مردم را به ارادۀ خودشان برای دفاع از نظام به خیابانها بیاورد آنقدر ناتوان بود که ناچار شد با متجاوز از هزار اتوبوس که تصاویر آن توسط ماهواره گوگل منتشر شد از این طرف و آن طرف آدم جمع کند و آنها را به خیابان بکشاند. افرادی که معلوم نبود با چه زور و یا تطمیع در این اتوبوسها جای داده شده بودند تا به میدان بیایند و فریاد حمایت از رژیم سر دهند. در کجای دنیا شما دیده‌اید ملتی که بخواهد برای پشتیبانی از یک حرکت مجتمع شود نیازمند اتوبوسهای دولتی، ناهار مجانی و ترتیبات اداری باشد؟

آیا در تظاهرات بعد از انتخابات، آن مردم را کسی با اتوبوس آورده بود یا سیل خروشان مبارزان از هر طرف به سوی میعادگاهها سرازیر شد؟ آری، آن بود تظاهرات خودجوش که جمعیت با علم به اینکه ممکن است زنده برنگردند به خیابانها آمدند تا از آرمان خود دفاع کنند و در راه آزادی بجنگند. این روش و شیوه 30 سال در ایران ناپدید شده بود. بسیاری به این نتیجه رسیده بودند که مردم خسته شده‌اند و دیگر به خیابانها نخواهند آمد. اما آن تظاهرات نشان داد که نه‌تنها مردم خسته نشده‌اند بلکه بیش از پیش مصمم هستند تا آینده خود را خود تضمین کنند و سررشته کار را در دست توانمند خود بگیرند.

از این پس نیز مبارزه و تلاش برای به‌دست آوردن آزادی و دموکراسی در ایران مستلزم پیمودن مسیری طولانی خواهد بود. این بنایی است نو که یک یک ما باید با دستان خود در ساختن آن مشارکت کنیم. بنایی است که پایه‌های آن با مبارزات هشت‌ماهۀ گذشته ریخته شده است. طی این هشت ماه مردم ایران نه‌تنها در تهران بلکه در تمام شهرستانها نشان دادند که آماده پرداخت هر بهایی برای رسیدن به هدف هستند.

اما از این پس باید همچنان آگاهانه و هشیارانه با احتیاط کامل گام برداشت. نباید نومید شد. پیروزیهای زودرس در اکثر موارد ناکام مانده‌اند. این فراز و نشیب‌هایی که در راه است ممکن است چندین سال ادامه پیدا کند. اما هرروز بر تجارب مردم افزوده خواهد شد و هرچه هزینه بیشتر شود ارزش و اهمیت آن بیشتر احساس می‌شود و حفاظت و حراست از آن در آینده آسانتر خواهد بود، وقتی شما هدفی را آسان به‌دست آورید کمتر ارزش آن را احساس می‌کنید.

در پایان این راه ملتی آزاد، سرفراز و متحد پایه‌های سعادت و خوشبختی خود را استوار خواهد کرد. تا زمانی که مردم بر سرنوشت خود مسلط نشوند یکی از بزرگترین وسایل و حربه‌های دشمن ایجاد حس نومیدی در درون جامعه است. رژیم می‌خواهد مردم احساس کنند که کاری از آنها ساخته نیست. از این رو سعی می‌کند با تضعیف روحیه مردم، در صفوف مخالفین ایجاد نفاق کند. در شرایط فعلی، چه از نظر بین‌المللی و چه از نظر حوادث داخلی، ‌ما در یکی از حساسترین شرایط تاریخ معاصر خود هستیم.

در چنین شرایطی نباید هیچ نوع خللی در صفوف متحد و متشکل مردم ایجاد شود. این اتحاد و همبستگی نه‌تنها در برابر دشمن داخلی و رژیم متجاوز ضروری است، بلکه از نظر بین‌المللی هم هر چه ملت ایران بیشتر متحد و منسجم و یکصدا باشد از حمایت بیشتری برخوردار خواهد بود.

از امروز تا زمان پیروزی چندان فاصله‌ای باقی نمانده است. پس از سی سال مقاومت، سرانجام مردم وارد صحنه شدند و از این پس هر حرکتی، هر تصمیمی باید در جهت حفظ اتحاد و اتفاق انجام پذیرد. مسلم است که رژیم سعی خواهد کرد با همه وسایلی که در اختیار دارد مردم را ناامید کند، اختلاف ایجاد کند و با استفاده از امکانات بین‌المللی و آشوبگری در منطقه اذهان مردم را از مبارزه برای احقاق حقوقشان، به سوی مسائل فرعی سوق دهد.اما آنچه بیشتر از همیشه امروز مورد نیاز است هشیاری و آگاهی از حوادث بین‌المللی است و استفاده از همه امکانات موجود برای دستیابی به پیروزی.

ایران و جهان
شاهین فاطمی
پارس دیلی نیوز
parsdailynews.com

Meysam Sol: تحلیل وضع کنونی


تحلیل وضع کنونی

آنچه باعث شد این متن را بنویسم این است که بعد از ۲۲ بهمن جنبش سبز وارد مرحلهء نو شد. همه ی ما منتظر چنین مرحله ای بودیم و اکثر مفسران سیاسی این را پیش بینی می کردند و ۲۲ بهمن را نقطه ء عطفی میدانستند. اما شاید عدهء زیادی انتظاری داشتن به دور از واقعییت و این امر باعث شد یک شوک به بدنه جنبش وارد شود. اینکه می گویم شوک شاید بد تعبیر شود اما سعی می کنم توضیح بدهم. موضوع بحث شوک و یا نوع شوک نیست موضوع مهم تاثیر این شوک است. بعد از ۲۲ بهمن اکثرا در برابر این سوال قرار گرفتیم که حالا چی؟ حرکت بعدی چیست؟ چکار باید بکنیم؟ آیا ۲۲ بهمن را باختیم؟ ۲۲ بهمن موفق بودیم؟ و سوالات زیادی از این قبیل و همین سوالات بود که من را براین داشت تا بشینم و تحلیلی به زعم خودم از اتفاقی که افتاده بکنم و جواب این سوالات را حداقل برای خودم پیدا کنم. وقتی برای من سوالی پیش می آید تا به جوابی نرسم که من را راضی کند آرام نمی شوم. بعد از ۲۲ بهمن تا امروز که ۵ روز تمام میگذرد در این فکر بودم که چه شد و چه گذشت؟ اما به صورت تصادفی به جوابی رسیدم که تا حدودی من را آرام کرد. و این امکان را دوباره به من داد تا بتوان به قدم های بعدی فکر کنم. سعی من بر این است آنچه که برای من روشن شده است را برای شما باز گو کنم تا شما هم از زاویه ء خود آنچه می بینید را با من در میان بگذارید تا بتوانیم از اندیشه ء یکدیگر کمک بگیریم و به این راه ادامه دهیم.

در ابتدا باید تحلیلی داشته باشیم از عمل کرد رژیم در قبال جنبش و عکس العمل جنبش در برابر رژیم. آنوقت است که میتوانیم قدم بعدی را مطمئن تر برداریم و با دانائی به جلو حرکت کنیم.

چگونگی برخورد رژیم با جنبش؟
شاید از آنجایی که ما تا بحال حکومت را بعنوان یک سیستم واحد در نظر می گرفتیم تجزیه و تحلیل عمل کرد آن، پیچیده به نظر می آمد. مانند آنکه ما بخواهیم تمامی عمل کردهای(Funktionen) یک ماشین سواری را تشریح کنیم شاید این کار آنقدر پیچیده وغیر قابل تصور باشد. اما اگر ما این ماشین را به دستگاه های کوچک تر تقسیم کنیم و هر کدام از این دستگاه ها را به قطعات تشکیل دهنده ی آن تقسیم کنیم آنوقت قادر خواهیم بود تا عمل کردهای مکانیکی هر کدام از این قطعات را با خواص فیزکی آنها تشریح کنیم و از کار کردهای آنها اطاعاتی دقیقی بدست آوریم.

ما با تمامی ارگان های نظام کاری نداریم و برای اینکه مستقیم برویم سر اصل مطلب به یکی از این ارگانها اکتفا می کنیم.
بی شک اکثر مفسران سیاسی بر این باورند که در حاکمیت گروهی موسوم به اطاق فکر وجود دارد که قبل از انتخابات طرح و نقشه کودتا را ریخته اند و بعد از کودتای ۲۲ خرداد تبدیل شده اند به اطاق فکر یا کمیتهء حل بحران. این گروه در اصل استراتژیک و نوع حرکت سه قوه را برای بیرون رفتن از بحران بوجود آمده تعیین می کند. این گروه دائما در پی راهکارهایی است که این ورق را برگرداند و دست جنبش را بخواند و به موقع کارتی را رو کند که حریف را ابتدا به عقب نشینی و سپس به باخت مجبور کند.
اینکه این افراد چه کسانی هستند و یا آیا واقعا این افراد به صورت حضوری باهم نشست و تبادل نظر می کنند ویا به صورت انفراد با مراجعه به شخصیت های تراز اول حکومت طرح های خود را بیان می کنند مورد بحث ما نیست. چگونگی طرز فکر و عمل اینها تا به امروز تحلیلی است که ما را میتواند تا حدی آماده رفتار های آنها در آینده قرار دهد. همانطور که در ورزش فوتبال یکی از مهمترین کار های کادر فنی، آنالیز تیم حریف است. شاید لازم و مفید باشد که ما بدانیم حریف ما تا امروز با چه طرز فکری بازی کرده است.

حالا ببینیم که این اطاق فکر چگونه فکر می کند؟
اگر بخواهیم خیلی ساده بگوئیم هرکس آنطوری رفتار می کند که فکر می کند. یعنی شما آنطوری با اطرافیان و خانوادهء خود برخورد می کنید که فکر می کنید و اعتقاد دارید درست است.
از آنجایی که شاید این افراد خود را دانا و یا قیم جامعه می دانند، حال خود آگاه و یا ناخود آگاه همانگونه که با کودکان خود رفتار کرده اند و یا در کودکی با آنها رفتار شده است و آنها این را رفتار صحیح پنداشته اند و یا تنها این رفتار را آموخته اند با مردم هم همان رفتار را دارند. چگونه؟ توضیح خواهم داد.
والدین را به دو دسته تقسیم کنیم.
گروه اول : عده ای هستند که در دوران طفولیت خواسته ها و استعداد های کودک خود را در میابند و تربیت کودک خود را در پیش از تولد او شروع می کنند. در اصل پیش از آنکه کودک آنها تولد شود به اصلاح و شناخت خود میپردازند و به این شکل تربیت را پیش از تولد شروع می کنند.
گروه دوم: آنهایی هستند که می خواهند تربیت کودکشان را از چند سالگی شروع کنند و هیچ وقت هم موفق نمی شوند و با بچه ی خود تا سنین بالا دائما در ستیزند و هرگز همدیگر را درک نخواهند کرد و هر روز با مشکلی بعد از مشکلی دیگر برخودرد می کنند.
این دسته از مردم مورد بحث ما هستند.
بله اگر از بحث آنقدر دور نشده باشیم که فراموش کرده باشید در چه موردی بحث می کردیم متوجه شده اید که سران نظام و مغزهای متفکر حاکمیت چنین رابطه ای را با مردم جامعه خود دارند. رابطه ای از نوع گروه دوم. من اینطور برای خودم موقعیت کنونی را تجزیه و تحلیل کردم تا بتوانم بفهمم که اطاق فکر کودتا چرا چنین رفتار می کند؟ برگردیم به تربیت و رفتار کودک. ما کودکی را تحت نظر قرار می دهیم که در خانواده ای از نوع دوم بدنیا آمده و مثال ما در بارهء همهء کودکان شاید صدق نکند. اما کودکی که در خانوادهء گروه دوم چشم به جهان گشوده خیلی شبیه به نسل جوان ما در ایران است و حاکمیت و نظام شباهت زیادی با اولیای این کودک دارد.

مراحل رشد انسان را میتوانیم به شرح زیر تقسیم بندی کرد.
طفولیت - کودکی - نوجوانی - جوانی - میانسالی - کهنسالی

اما موضوع بحث ما از طفولیت است تا جوانی
در خانواده ی دستهء دوم که تربیت فرزندشان را به بعد از دوران طفولیت موکول می کنند با شروع شدن سنین کودکی تازه با مشکلاتی روبرو می شوند که اصلا فکرش را نمی کردند. آنها تصور هم نمی کردند طفل شیرخواری که خواستی نداشت جز خواب و خوراک حالا دائما بهانه میگیرد و دائما گریه می کند و بی تاب است و آنها را کلافه می کند. آنها برای ساکت کردن موقتی هم که شده هرچه او میخواهد در اختیارشان می گذارند (چرا که کودک چیز زیادی نمی خواهد و محیا کردن آن کم هزینه است) و او را عادت می دهند و ناخواسته به او آموزش می دهند که او می تواند به تمام خواسته هایش برسد درصورتی که گریه کند. در صورتی که فریاد بکشد و بهانه بگیرد.

(در پرانتز باید گفت که همین دسته دوم هم در شکل ها و نوع های مختلفی می تواند عمل کند و نتایج متفاوتی بگیرد. اما ما به نوع رفتاری که شبیه به رفتار حاکمان کشورماست بسنده می کنیم.)

از این به بعد والدین این کودک در صورتی که کودک حرف آنها را گوش نکند برای ساکت کردن موقتی و گذری او را از موهوماتی می ترسانند مانند لولو، یکسرو دو گوش و موهوماتی از این قبیل. با بزرگتر شدن این کودک و رسیدن او به سنین نوجوانی دیگر او میفهمد آنچه می گفتند وجود خارجی ندارد و فقط برای ترساند او بوده. در این مقطع پدر و مادر سعی می کنند با تنبیه بدنی او را مجبور به فرمانبرداری از خود بکنند و او را از کتک خوردن بترسانند.
اما باز بعد از مدتی که بچه بزرگتر می شود و به سن جوانی می رسد دیگر مقاومت می کند و از این زمان است که والدین دیگر نمی توانند او را از تنبیه بدنی بترسانند. چرا؟ به چند دلیل.
درصورت تنبیه ممکن است فرزند در مقابل آنها به ایستد و آنها این را نمی توانند بپذیرند که به آنها بی حرمتی شود. مثلا بچه ی آنها هم متقابلا دست بروی آنها بلند کند. یا غرور او بشکند و دیگر رابطهء آنها از بین برود. یا اینکه اگر در کشوری مانند آلمان زندگی کند فرزند در صورتی که از طرف والدین مورد تنبیه قرار گیرد می تواند به سازمان های حمایت از جوانان مراجعه کند و یا از طریق مجامع قضایی از والدین خود شکایت کند.

اینها چه ربطی به جنبش سبز دارد؟
بنظر من جنبش دقیقا در چنین مرحله ایست. جنبش سبز بعد از گذشت ۸ ماه تمامی این مراحل رشد را پشت سر گذاشته و به جوانی رسیده است. حالا خود می تواند انتخاب کند که با این حکومت که تنها راه حل را خشونت میداند چگونه برخودر کند. بنظر من باید تمامی راه ها را انتخاب کنیم. چرا که حکومت تنها و تنها همین راه را بلد است و آن ترساندن مردم از خشونت است.
چه می شود کرد؟
- اطلاع رسانی به تمامی تک تک افراد جامعه و آگاه کردن تک تک افراد از حقوق اجتماعی آنها که از آن بیخبرند. برای مثال فشار گسترده به تمامی نمایندگان مجلس (همین مجلس فرمایشی).
-خواست اجرای بند هایی که در قانون اساسی کنونی وجود دارد و اجرا نمی شود.
-از سر گرفتن پروندهء پول زیادی که در دورهء اول ریاست جمهوری ا.ن گم شده بود و بعد از انتخابات در مجلس به فراموشی سپرده شد.

- رجوع به جوامع بین الملی و خواست کمک برای پایان دادن به نقض حقوق بشر
- محور قرار دادن شعار رفراندوم برای حذف نظارت استصوابی شورای نگهبان و در صورت اجرا نشدن این رفراندوم از همین حالا انتخابات دور بعدی مجلس را تحریم کردن.
- نظر سنجی های گسترده برای حذف نظارت استصوابی شورای نگهبان(برای مثال میشود از خارج کشور شروع کرد)
- پیش از انتخابات ا.ن از فساد مالی رفسنجانی گفت از قوه قضاییه خواسته شود تا به این موضوع رسیدگی شود اگر ا.ن راست گفته است پس چه مجلس خبرگانی است که رئیسش دزد است. اگر تهمت است چرا ا.ن تهمت می زند و راست راست می چرخد.
- نمایندگان مردم که تا به حال رد صلاحیت می شدند از همین حالا برنامه های خود را اعلام کنند.
- پیش نویس قانون اساسی جدید را به مردم ارائه کردن و از حسن های اجتماعی و اقتصادی آن با آنها صحبت کردن
.
.
.
خلاصه مطلب: بنظر من هرچقدر این جنبش از حقوق خود بیشتر مطلع باشد(برای مثال من مطمئن هستم تعداد زیادی از افراد جامعه حتی اسم یک نفر از نمایندگان خود را در مجلس نمی دانند پس چگونه می خواهند خواسته های خود را از آنها مطالبه کنند. این فقط با اطلاع رسانی قابل حل است.) و این اطلاعات به تمام اقشار جامعه برسد حکومت کمتر قادر خواهد بود که خشونت بورزد. هرچقدر که ما در جبهه های بیشتر با حکومت مقابله کنیم ابتکار عمل را از آنها بیشتر گرفته ایم و صرف اینکه از این مناسبت تا مناسبت بعدی صبر کنیم که به خیابان بیائیم اتلاف وقت است و فرصت دادن به حاکمیت برای باز سازی خودش بعد از این همه ریزش.

دوستان به فکر جبهه های جدید باشید و حکومت را غافل گیر کنید.

مابیشماریم.

رنگ و ننگ / نامه ای از فرهاد وکیلی زندانی سیاسی محکوم به اعدام




رنگ و ننگ / نامه ای از فرهاد وکیلی زندانی سیاسی محکوم به اعدام



به نام آزادی
دوره میکنم گذشتهایم را وفقط گذشته و پس از گذشت حدود دو سال از دوران حبس مجددأ توفیق یافتم به بند پر رمز و راز وزارت اطلاعات (209) باز گردم . همزبان با زدن چشم بند یک بوی تند که بر خلاف بوی ماندگی
که همیشه در قسمتهای مختلف این ساختمان وجود داشت مشامم را آزار می داد.خاطرات گذشته ازین مکان نا میمون برایم بسیار دردناک بود.این نقطه از خاک ایران همچون دیگر نقاطی که خواهر خوانده 209 می باشند.
به وسیله افرادی با تفکرات خاص بر اساس سایه یک ایدئولوژی شکل گرفته کنترل میشود.یاد اولین روزهای انتقالم به 209 را زنده میکرد.زمانی که پس از تحمل سخت ترین اعمال غیر انسانی اداره اطلاعات در سنندج برای تشدید فشار باینجا منتقل شدم.با افرادی به عنوان کارشناس روبه رو شده وآنان پرونده پر افتخار خود را که حکایت از سالها بازجوییهایشان بود را برای ایجاد رعب و وحشت بیشتر برای من تعریف کرده تا من باور کنم در این مکان هیچ کس نمیتواند چیزی را برای خود نگه دارد .

روزها وهفته ها وماهها تحمل سلول انفرادی، فشار همیشگی بازجویی و بی خبری از خانواده ودنیای بیرون از زندان فرصتی را برایم خلق کرد تا بتوانم بر خود وآنچه ایدال وآرمانم بود فکر کنم.من باور کرده ام که گاهی اوقات سکوت تأثیری را خواهد داشت که بسیاری از میتینگها وتجمع ها و تحریر مقالات احساسی نمیتوانند آنگونه تأثیری را داشته باشند. در طول مدت زندان بارها خواستم بنویسم و بارها نوشتم .ابتدا نوشتن سخت بود ودر نهایت از آنچه که صفحه کاغذ را سیاه کرده بود .احساس رضایت نمی شد همیشه میدانستم در این نوشتن ها چیزی کم است آن هم یک مورد بسیار اساسی بود .من باید به آنچه میگفتم و مینوشتم خود ایمان داشته باشم که در غیر اینصورت خود را فردی سست عنصر وخائن به تمامی ارزشها میدانستم .

بازگشت مجدد به 209 و برخورد با تاکتیک جدید بازجوها ی پرونده ام این شائبه را در من ایجاد کرد که بسیاری چیزها تغییر کرده. این بار من و بازجو رو در روی هم بودیم ، اینبارچشم بند وجود نداشت و بازجو از آینکه من او را ببینم و بر اساس یک شرایط نسبتأ عادلانه تر با او وارد بحث شوم نمی ترسید.حتی وضعیت ظاهری و شخصیتی کارشناس (همان بازجو) تغییر کرده بود.اینبار طرف مقابل من فردی بود اهل مطالعه وباسواد . شاید کرارأ به این نتیجه رسیدم که در ادعاهای او چاشنی ریا ودروغ وجود دارد.اما حتمأ شرایطی ایجاد شده که کارشناسی که قبلأ از موضع قدرت با من برخورد میکرد و چیزی جز توهین وتحقیر نمی دانست اینبار با احترام با من برخورد میکرد .حتی اگر این برخورد یک نوع تاکتیک باشد.

این رفتار باعث میشد که احساس کنم طرفین درک درستی از همدیگر نداشته و فقط در چهار چوب تعصبات وزمینه های قبلی با هم بر خورد کرده ایم . سیستم مرا یک عنصر ضد آسایش ومخل امنیت خود میدانست که در هیچ شرایطی حاضربه تمکین در مقابل او نمی باشم .به گمان اومن هیچ حقی نداشته و فقط باید ثناگوی او باشم .که میتوانم در سایه قدرت حکومتش به زندگی خود ادامه دهم به گمان او اعتیاد یک پدیده اجتماعی است که وجودش در جامعه اجتناب ناپذیراست.

دزدی جزئی خصایص انسانی.پستی وانحطاط اخلاقی لازمه حکومت و سرکوب.زندان و اعدام لازمه قانون است وبه باور من حکومت به معنی ایدئولوژی بود که جز خود و مقاصد صاحبان قدرت چیزی را بر نمی تافت وامکان تغییر را در هیچ شرایطی ممکن نمی دید. روزها میگذشت و من در تردید بین سلول واطاق بازجویی و هر روز آن بویی که روز اول برایم تازگی داشت بیشتر میشد.

بعد از چندین جلسه بازجویی که احساس میکرد توانسته برخلاف دیگر همکاران خود ارتباط نزدیکی را با من برقرارکند، خواسته اصلی خود را مطرح کرد. " درخواست عفو" او اصرار داشت برای من که باید به جرم داشتن اعتقادات و باورهای خاص اعدام شوم، تنها یک راه نجات وجود دارد و آن هم درخواست عفو از سوی من خطاب به مسئولین حکومت ایران. تیم جدید بازجویی اذعان داشت که دستگاه امنیتی بر خلاف واقعیت و طی یک پروسه کاملا سیاسی باتحت فشار قرار دادن سیستم قضایی ایران اقدام به صدورحکم اعدام نموده واکنون تنها راه نجات و در جهت جبران خطای آنان تقاضای عفومن است. البته این ازخصیصه های حکومتهای خودکامه است که هیچوقت حاضر به قبول اشتباهات و خطاهای خودنیست. آنها از من میخواستند که گذشته خود را حاشا کنم.
بله بسیار ساده. توقع این بود که من با امضای برگه عفوبه هرآنچه داشتم پشت پا بزنم. به من میگفتند هیچ چیز به خودی خود حقیقت ندارد و فقط با فرمان آنان هر چیزی را میتوان به حقیقت تبدیل کرد. از من میخواستند انسانی باشم عاری ازهرگونه اراده ومقاومت اخلاقی وهویت اجتماعی و تاریخی. تمام سعی خود را کردند به من هنر فراموشی تاریخی را بیاموزند.هنر فراموش کردن سالها ظلم و تعدی و جنایت را نسبت به یک ملت.هنر فراموشی نسبت به تمامی جنایتهایی که درسالهای حکومتشان تحت نام دین وملت وامنیت کشور و دیگر شعارهای دهان پرکن و توجیه کننده جنایتهایشان برملت ایران وعلی الخصوص ملت کرد روا داشتند.هنر به بایگانی سپردن آنچه را که برمن و خوانواده ام روا داشتند.آنها اصرار داشتند آنچه که امروز اتفاق می افتد حقیقت است و آنها رهبران و مالکان گذشته اند، و اصرار من برگذشته ام بی اساس است.

پیش از شما،
بسان شما
بی شمارها
با تار عنکبوت
نوشتند روی باد
که این دولت خجسته جاوید و زنده باد .

روزها ،هفته ها و ماه ها طول کشید تا آنان باورکردند که من نمی خواهم بودن خود را از طریق رابطه باحاکمان تعریف کنم. من با توسل به گذشته خود وهویت تاریخی ملتم به نوبه خود و درحد توانم به زورگویان ومستبدان اعلام کردم که این هدف شما به غایت دست نیافتنی است ، ودرهر فرصتی درجهت احقاق حق خود گام برخواهم داشت و این شیوه جدید حکومتها را چه در ایران و چه در دیگر حکومتهای حق توتالیتر و پوپولیسم که میخواهند تمامی مفاهیم وتعاریف انسانی را در قالب سیاست تعریف کرده و واقعیت های انسانی یک ملت را درمایه ایسم ها به رنگ تبلیغی درآورده و با استفاده از ابزارهای خود شعار دموکراسی و تلاش در جهت تثبیت حق ملتم را سر دهند و با استفاده از نمادهای تاریخ ملتهای تحت ستم همچون ملت کرد و استفاده ابزاری از احساسات میهنی به عنوان یک سلاح ایدئولوژیک مینگرند را دیگرتاب نخواهم آورد و اطمینان دارم، درخواست عفو وبخشش در مقابل جرم نکرده چیزی جز واقعیت از من نخواهد ساخت که این جز ندامت و پشیمانی ارمغانی را برایم در بر ندارد و امروز پس از تحمل سالهاحبس وشکنجه وبا باوربه حقیقتی که طی این سالها به آن رسیده ام، ایمان دارم که جز مقاومت ومقاومت ومقاومت راه دیگری وجود ندارد. وبه یقین دریافتم که متولیان وحاکمان امروز وکسانی که برمسند قدرت تکیه زده اندبرای بدست آوردن آنچه که میخواهند راهی جز توسل به زور،خشونت وآدمکشی نمی دانند. وحالا که آدمهای کم هوش، بی کفایت وتجاوزگر قشر برگزیده را تشکیل داده اند حتم بدانید که تمامی دمل ها سرباز خواهندکرد. و بدانید کسانی که با زبان خشونت پرورش یافته اند زبان دیگری رانمی فهمند وهر ضعف و مسامحه ای برقدرت جانیان می افزاید .وابزار قدرت با قدرتی با حق ویژه تبدیل می شود که مشروعیت خود را از سرکوب توده ها وخشونت اعمال شده بر جامعه می گیرد . در آخرین روزهایی که بازجوی دگراندیش مرا از اتاق بازجویی خارج وبه طرف سلولم هدایت میکرد ، باز هم آن بو که در این مدت آزارم داده بود به مشامم رسید . اما این بار واضح تر . تا جایی که فهمیدم عده ای که ازچشمان من پنهان هستند مشغول رنگ زدن دیوارهای زندان بودند. آنها دیوارهای گردگرفته را رنگ میزدند ودر زیر این گرد صدای ضجه وناله هزاران انسانی است که پنهان مانده ،ترس هایشان ، آرزوهای قبل از مرگشان، تنهایشان، برای رحم و شفقت شکنجه گران. درخواست هایشان، اعتراف هایشان وداستانهایی که برای بازجوهایشان تعریف کرده اند.

آری تراژدی یک ملت اینجا پنهان است.
بله،بویی که در این مدت آزارم داده بود، بوی رنگ بود و من از اینکه آن بو را تشخیص داده بودم خوشحال بودم خوشحال
دردهای من
گر چه مثل دردهای مردم زمانه نیست
از درد مردم زمانه است


فرهاد وکیلی
زندان اوین

Freitag, 19. Februar 2010

پیکر پاک دکتر میرانی با درفش شیر و خورشید به خاک سپرده شد


پیکر پاک دکتر میرانی با درفش شیر و خورشید به خاک سپرده شد

یکم بهمن 88

روز چهارشنبه 30 دی ماه 1388 مراسم خاکسپاری سرور ابراهیم میرانی از اعضای شورای عالی رهبری حزب پان ایرانیست در اهواز برگزار گردید. این آیین از ساعت 9بامداد با همراهی پیکر پاک ایشان از خانه مسکونی با نوای ساز و دهل بختیاری (ویژه سوگواری)در کیانپارس اهواز آغاز گردیدو تا بهشت زهرای اهواز ادامه داشت.

پس از ورود به بهشت آباد باران زمستانی بارید،گویی آسمان نیز در این از غم درگذشت یک میهن پرست می گریست.

قبرستان اهواز در آن روز بارانی از میهن پرستان پان ایرانیست که از جای جای خوزستان و ایران در آنجا گرد آمده بودند پر شده بود؛ تشریفات اولیه از سوی یکی از برادران عرب زبان خوزستان در برابر پیکر خفته در درفش شیر و خورشید انجام شد.سپس خانواده و بستگان و شاگردان آن زنده یاد به همراه پیشکسوتان، هموندان و هواداران حزب،بافریادهای پاینده ایران و همچنین سرود ملی ای ایران تا نزدیگی آرامگاه ابدی دکتر میرانی حرکت کرده و پیکر ایشان را در دل مام میهن به خاک سپردند. درقبرستان اهواز برای نخستین بار پس از انقلاب درخوزستان،درفش سه رنگ شیرو خورشید در یک مکان عمومی برافراشته گردید و همزمان سرآغاز حزبی نیز از سوی جمعیت سرداده شد.

شاهنامه خوانی بختیاری همزمان با بخاک سپاری همراه با نوای غمگین نی از بلندگو پخش می شد و گوشه هایی از سوگ سیاووش شاهنامه فردوسی را شامل می شد. پس از اینکه دکتر ابراهیم میرانی بنابه وصیتش درون درفش شیرو خورشید به خاک سپرده شد.ابراهیم قیاسیان از پیشکسوتان حزب نیز به نقش دکتر میرانی در بیش از 5 دهه کوشش های میهن پرستانه در حزب پان ایرانیست و گسترش اندیشه و پیشبرد اهداف وطن پرستانه بویژه پس از انقلاب و در سالهای پایانی عمر خویش در خوزستان اشاره داشتند.

انتهای این آیین هفت پیمان حزب پان ایرانیست از سوی کیوان زارع خوانده شد و دوستداران دکتر میرانی وی را که درون آرامگاه ابدی خویش خفته بود با خواندن سرود جاودانه ای ایران وداع گفتند، هرچند که یادوخاطره این مرد بزرگ همیشه دردل وجان دوستداران وی جاودان خواهد بود.

آنچه که دراین مراسم به چشم می خوردحضور شدیدنیروهای امنیتی ،انتظامی وبسیجی درهنگام برگزاری مراسم درقبرستان ،منزل و مسجد شهرک نفت بود. به گونه ای که ماموران امنیتی اقدام به برچیدن پارچه های پیام تسلیت از دیوارهای منزل و مسجدکردند. غلامحسین آصف، اسماعیل میرانی (برادر دکتر میرانی) و حمید اکبیاء نیزتوسط نهادهای امنیتی احضار ومورد بازجویی چندین ساعته قرار گرفتند.

سروران پیشکسوت مهندس رضا کرمانی، قدرت الله جعفری،بانو زهرا غلامی پور،ابراهیم قیاسیان،دکتر سهراب اعظم زنگنه، به همراه دیگر جوانان حزب از تهران در مراسم شرکت داشتند. پیشکسوتان و جوانان حزب از شهرهای شوش، شوشتر، ماهشهر، دزفول، رامهرمز، آبادان، مسجد سلیمان نیز در مراسم شرکت داشتند.
برگه های آگهی فوت سرور میرانی که عکس ایشان درکنار پرچم شیر و خورشید را نشان می داد به همراه بیانیه حزب پان ایرانیست در دست بسیاری از حاضرین به چشم می خورد.

پاینده ایران

نقل از [سازمان جوانان حزب پان ایرانیست]